Σούπα μπρόκολο – S.O.S

Μια νόστιμη σούπα με μπρόκολο!

Βελουτέ σούπα μπρόκολου
της Margaret Fulton

Έχω μια αδυναμία αλλά και μια επιφύλαξη με τις σούπες: Τις λατρεύω , ιδίως μέσα στο καταχείμωνο, αλλά δεν με χορταίνουν (πλην της φασολάδας φυσικά!) και σε λίγο ξαναπεινάω.
d8d86072-e01c-4edf-9b25-52ea042d0907
Αν και όλα τα λαχανικά του χειμώνα κάνουν καταπληκτικές βελουτέ χορτόσουπες (συνήθως με πατάτα, ρέβα, παστινάκι, γλυκοπατάτα, καρότο την πορτοκαλί κολοκύθα και άλλα αμυλοειδή που πήζουν τη σούπα, όπως και κρεμμύδι και πράσσο για τη νοστιμιά) σαν να χρειάζομαι κάποιο έξτρα ειδικό βάρος για να πω ότι έφαγα και να «ησυχάσω».
Γιατί, τι να την κάνω μια σούπα, αν αρχίζω μετά από λίγο να ανοίγω, εγώ και οι κόρες μου μαζί, τα ντουλάπια της κουζίνας, το ψυγείο…
Το μπρόκολο το ελληνικό είναι το σκούρο μπρόκολο. Το «φωσφορίζον» πράσινο είναι το σπανιότερο και νοστιμότερο ιταλικό «ρομανέσκο». Και ναι, με πατάτα, πράσσο και καρότο από μόνο του κάνει μια σούπα εκπληκτικής νοστιμιάς. Αλλά δεν φτάνει. Κάτι θέλει να του προσθέσεις αλλιώς θυμίζει ζωμό λαχανικών, απλά βρασμένο…
Αυτό το κάτι το βρήκα πριν μιά εικοσαετία, στη γιαγιά των μαγειρικών μου βιβλίων (τη δική μου «βίβλο»), στο περίφημο Encyclopedia of Food and Cookery της καμαρωτής μαγείρισσας Margaret Fulton. Μου το πρόσφερε, μαζί με μια ζεστή σούπα σπίτι της, όταν ζούσα στη Νότια Κορέα, στη Σεούλ, μια ελληνοαυστραλέζα φίλη που είχε δύο αντίτυπα σπίτι της: ένα δικό της και ένα του συζύγου της, που τα είχαν αγοράσει ο καθένας ξεχωριστά , ως εργένηδες, πριν σμίξουν. Μου την περιέγραψαν και οι δύο ως … “τη μία και απόλυτα απαραίτητη βίβλο εργένικης μαγειρικής , τη σανίδας σωτηρίας κάθε εργένη!
Θυμήθηκα την Κορέα και τη σούπα μπρόκολο, γιατί όταν αποφάσισα να ζήσω εκεί για δύο χρόνια αρχικά φαντάστηκα ότι θα πήγαινα σε ζεστή εξωτική χώρα, πού να φανταστώ τα -20 του Φεβρουαρίου! Τότε έκανα «μαθήματα ελληνικής μαγειρικής» σε ευγενέστατες Κορεάτισσες, τα παρασκήνια της όλης παραγωγής ήταν το πιό ενδιαφέρον κομμάτι της εμπειρίας (με κριθαράκια να καταφθάνουν ταχυδρομικά από Ελλάδα και φύλλο κρούστας αγορασμένο δέκα-δέκα πακέτα από το περίφημο ντελικατέσσεν του «γειτονικού» Χονκ Κονγκ, το Oliver’s). Ομως η Κορέα με έμαθε εκτός άλλων σημαντικότερων πραγμάτων την αξία του σκόρδου και πολλών εξωτικών λαχανικών και ριζών. Εκεί έμαθα να φτιάχνω ένα αξιοπρεπές ρύζι ατμού και να απολαμβάνω το… kimchi (τη κορεάτικη πίκλα με λάχανο, σκόρδο και τσίλι), όπως και -το σημαντικότερο- να μένω καρφωμένη στη πολυθρόνα μου χωρίς να διακόπτω τον συνομιλητή μου, όταν εκείνος κάνει είκοσι λεπτά να ολοκληρώσει τη βουδιστική σκέψη του).
Αλλά πίσω στα μπρόκολα… Η “αυστραλέζα γιαγιά” μου, λοιπόν, προτείνει μια σούπα βελουτέ μπρόκολο με βρασμένο ζυμαρικό μέσα. Ανήκει σίγουρα στη γενιά των απαλλαγμένων-από -αλλεργίες-στη-γλουτένη και έτσι, χωρίς φόβο και πάθος, την πρότεινε. Τη δοκίμασα, μου άρεσε και την προτείνω κι εγώ με τη σειρά μου, γιατί, πρώτον, στο χειμωνιάτικο ελληνικό ψυγείο μου σχεδόν πάντα έχω λίγα υπόλοιπα μακαρόνια (π.χ. λίγες πέννες από τη χθεσινή μακαρονάδα) και ένα μπρόκολο και δεύτερον, είναι η μόνη σούπα που με… «στηλώνει».
Τι απίθανη έκφραση κι αυτή!

 Βελουτέ σούπα με μπρόκολο

10b9efa5-6831-45f1-9265-980c4a99bd1d
Ψιλοκόβω και σιγοβράζω μία σκελίδα σκόρδο, ένα καρότο, ένα κρεμμύδι και ένα μικρό κλωνάρι σέλερυ με μισό ποτήρι νερό.
Προσθέτω ένα μικρό βρασμένο μπρόκολο (δύο φλυτζάνια) και μισό φλυτζάνι βρασμένο μικρό μακαρονάκι (κοχυλάκι, κοφτό κτλ) και δύο φλυτζάνια περίπου νόστιμο, σπιτικό, ζωμό κοτόπουλου.
Όταν όλα βράσουν καλά, αλέθω στο μπλέντερ μέχρι να γίνει πουρές (με περισσότερη ή λιγότερη υφή, ανάλογα με τα γούστα σας).
Αλατίζω και προσθέτω λίγη πάπρικα, καυτερή, γλυκιά ή καπνιστή.
Βάζω ξανά το μίγμα στην κατσαρόλα και το αφήνω να πάρει ακόμα μια βράση , χωρίς να κοχλάζει, σε χαμηλή φωτιά.
Την σερβίρω ζεστή με μιά γιρλάντα κρεμ φρες ή ένα ολόπαχο γιαούρτι, λίγες σταγόνες από αρωματισμένο λάδι, με αρωματικά κρουτόν ή μια κουταλιά κρεμώδες τυρί, όπως το γαλοτύρι .

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ