Μήπως ξεχάσαμε τι θα πει φαγητό;

Ο Στέφανος Ψημένος, χαρτογράφος της Terrain (www.terrainmaps.gr), βρίσκεται 300 ημέρες τον χρόνο σε μέρη απίστευτης ομορφιάς σε όλη την Ελλάδα για τις ανάγκες της δουλειάς του.

Όταν χαρτογραφεί παλιά και ξεχασμένα μονοπάτια, μπορεί να περάσει ως και τέσσερις μέρες μακριά απ’ το κοντινότερο χωριό με αποκλειστική τροφή ό,τι έχει να του προσφέρει η φύση. Πριν επιστρέψει στη πόλη του πάντα συλλέγει λίγα άγρια χόρτα, καρπούς ή φρούτα για να τα μοιραστεί με την οικογένειά του αλλά και για να μας γράψει μία συνταγή γεμάτη άρωμα της ελληνικής φύσης.

Αγρια σπαράγγια (τα πιο σκούρα και ίσια) και μερικές οβριές (οι πιο λεπτές και πράσινες). Τώρα την άνοιξη είναι η εποχή τους.
Αγρια σπαράγγια (τα πιο σκούρα και ίσια) και μερικές οβριές (οι πιο λεπτές και πράσινες). Τώρα την άνοιξη είναι η εποχή τους.

Ο χείμαρρος που κατεβαίνει από την κορυφή του Τσερεκά είναι το νερό για να ξεδιψάει, να μαγειρεύει, να πλένεται.

Για σκιά ξέρει τις αιωνόβιες αριές και τις βελανιδιές.

Τρέφεται με τα ελάχιστα. Ξερό ψωμί βουτηγμένο στο γάλα από τα κατσίκια του. Τυρί δικό του. Τραχανάς λιασμένος πάνω στα πουρναρόξυλα. Οταν γεννάνε οι κότες του κανα αυγό, είναι γιορτή μεγάλη. Κυρίως όμως, τρέφεται με χόρτα. Πολλά χόρτα, κάθε είδους χορταράκια που φυτρώνουν παντού στο βουνό.

Οταν ο καιρός είναι καλός και έχει ξαστεριά, κοιμάται έξω, σε μια κουρελού που απλώνει στο χώμα. Οταν κάνει κρύο ανάβει το τζάκι στην πέτρινη καλύβα του και ζεσταίνεται τυλιγμένος σε μια φλοκάτη. Ο Δημήτρης. Δέκα μέρες μαζί μου, οδηγός μου στα μονοπάτια των Ακαρνανικών Ορέων. Δέκα βήματα εγώ, δύο εκείνος και με πέρναγε. Περπατούσε στα βράχια σαν να χόρευε. Ή μάλλον σαν να πέταγε.

 Ο Δημήτρης. Τα Ακαρνανικά Όρη είναι η αυλή του.
Ο Δημήτρης. Τα Ακαρνανικά Όρη είναι η αυλή του.

Ένα απόγευμα, λίγο πριν το τέλος της χαρτογράφησης, βρήκε σε μια γωνιά άγρια σπαράγγια και οβριές. Μάζεψε μπόλικα, έκοψε και μερικά μαύρα «πιπέρια» από ένα σχίνο, και με κάλεσε σε δείπνο στην καλύβα του. «Έχω αυγά απόψε, θε να ‘ρθεις;». Πήγα. Και μου έφτιαξε μια ομελέτα που θα τη θυμάμαι σε όλη μου τη ζωή.

Ομελέτα με άγρια σπαράγγια
και καρπούς σχίνου

Ομελέτα με άγρια σπαράγγια και καρπούς σχίνου. Εξεζητημένη γαστρονομία ή το φαγητό όπως πραγματικά είναι;
Ομελέτα με άγρια σπαράγγια και καρπούς σχίνου. Εξεζητημένη γαστρονομία ή το φαγητό όπως πραγματικά είναι;

(Οπως την έφτιαξε ο Δημήτρης).

Πήγε στο κοτέτσι και πήρε τέσσερα αυγά. Τα χτύπησε σε ένα πήλινο πιατέλι. Έριξε αλάτι και πιπέρι. Πήρε ένα κομμάτι λευκό τυρί που φτιάχνει μόνος του (φέτα ήτανε, τι ήτανε δεν ξέρω), το έκοψε κομματάκια και το σκόρπισε μέσα στα χτυπημένα αυγά. Έκοψε τα άγρια σπαράγγια σε μικρά κομματάκια και τα έριξε μέσα κι αυτά έτσι όπως ήταν, ούτε τα έπλυνε ούτε τα έβρασε. Στο τέλος, πήρε καμιά ντουζίνα μαύρους καρπούς σχίνου, τους έσπασε χτυπώντας τους μέσα σε ένα αυτοσχέδιο πέτρινο γουδί και τους έριξε στο μείγμα. Ανακάτεψε με μια ξύλινη κουτάλα που κρεμόταν από ένα καρφί στον τοίχο της καλύβας.
Έβαλε λάδι στην τηγάνα και την έβαλε πάνω στο γκάζι να κάψει. Έριξε πρώτα μέσα ένα ψιλοκομμένο ξερό κρεμμύδι, και το ρόδισε. Μετά έριξε μέσα το μείγμα, και το άφησε να ψηθεί καλά. Έκοψε ψωμί. Έβαλε κρασί στα ποτήρια. Καθίσαμε να φάμε σε κάτι πλατιές πέτρες έξω από την καλύβα του, δίπλα στο ρυάκι. Ακόμα «ταξιδεύω»…

Η ρεματιά με τις αιωνόβιες αριές. Εδώ είναι το καλύβι του Δημήτρη. Και τριγύρω η τροφή του.
Η ρεματιά με τις αιωνόβιες αριές. Εδώ είναι το καλύβι του Δημήτρη. Και τριγύρω η τροφή του.
Τα Ακαρνανικά Ορη, για πρώτη φορά χαρτογραφούνται τώρα.
Τα Ακαρνανικά Ορη, για πρώτη φορά χαρτογραφούνται τώρα.
Αγρια-σπαράγγια-τα-πιο-σκούρα-και-ίσια-και-μερικές-οβριές-οι-πιο-λεπτές-και-πράσινες.-Τώρα-την-άνοιξη-ξεφυτρώνουν-παντού.
Αγρια-σπαράγγια-τα-πιο-σκούρα-και-ίσια-και-μερικές-οβριές-οι-πιο-λεπτές-και-πράσινες.-Τώρα-την-άνοιξη-ξεφυτρώνουν-παντού.
Οι καρποί του σχίνου , το "πιπέρι" στην ομελέτα του Δημήτρη.
Οι καρποί του σχίνου , το “πιπέρι” στην ομελέτα του Δημήτρη.

1 ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ